Ito, totoong say kimchi na talaga.. dahil biktima ako ng isang tag na hmmm.. hindi gaanong makatao.. Sino ang salarin na nagpasa ng tag na to? walang iba kundi si kuya potskie
Pero sino nga ba ako para tumanggi? Wala kong choice diba kesa naman amagin tong blog ko hakhak!! At dahil dyan.. bwahahahaha gaganti aketch! :P

This tag rules are:

1) Take a picture of yourself right NOW!. (wag na din kayo mag-anu ano dyan basta pic lang wlang baguhan!)

2) DON’T change your clothes, DON’T fix your hair… Just take a picture. (wag na puro reklamo.. sa KIMCHI na!)

3) Post that picture with NO editing. (maliwanag pa to sa sikat ng araw ha!)

4) Post these instruction with your picture.

5)Tag 10 people to do this.. (bwahahaha it's payback time)

.

.

.

.

.

..

*rarw* hindi ako to.. gusto ko lang panindigan ng konti nung minsang tinawag ako na "dose" bwahaha

.

.

.

.

.

.

.

Oo na nga.. eto na nga eh.. (tsk! puyat, haggard, oily ang face, medyo bad trip pa yan dahil ke *ano)

sino ita-tag? hmm syeett huli nanaman ako sa tag na to.. wahh inubusan nila ko! grrr

eloiski
kuya teddy bear
kuya beneno

at wag din kayo mag relax muna kasi meron pang pitong dadagdag dito (insert evil laugh here)..

Nung nandito pa si Mama.. Nung kumpleto pa ang pamilya...

Katabi ko matulog lagi si Mama. Kapag naaalimpungatan ako sa gabi, gigisingin ko sya para samahan akong punuta sa banyo. Gigising sya ng maaga para magluto gn breakfast. Gigisingin lang ako nun pagkatapos nya magluto. Reklamo pa kong babangon non at uupo sa may hapag-kainan para uminom ng gatas. Pagkatalikod ni Mama, unti-unti kong ibubuhos yung gatas sa lababo.Tapos maliligo na ko... Pagkatapos kong maligo, nakahanda ng ang mga gamit ko pati ang susuutin ko. Hindi ko nakakalimutan ang id ko kasi madalas sya ang nagpapaalala sakin. Maya-maya maghihintay na lang ako sa service ko at papasok na sa school.

Pagkauwi ko, hindi ko pa naabutan si Mama. Si Papa ang kadalasang nasa bahay. Magluluto ng dinner si Papa, at habang nagluluto sya, yun naman ang oras ko para gumawa ng homework.. at maya-maya ay dadating na si Mama. Kahit pagod si Mama galing work, nandyan pa rin sya para makinig sa mga kwento ko...sa mga kwento tungkol sa nangyari sa school ko. Tapos maya-maya, matutulog na kami.

Laging masarap ang luto..
Laging may umaalalay sakin..
Madalas hindi ako nag-iisa..
Madalas akong napapagalitan dahil sa kapalpakan ko..
Nag-aaway kami ni kuya..
Hindi kami nagpapansinan ni Papa..
Lagi kong kakulitan si Mama..
Laging malinis ang bahay..
Hindi pwedeng makakita ng kahit anong nakakalat sa bahay..
Wala kong masyadong pera.

Nung umalis na si Mama, nung si Papa na lang ang lagi naming kasama sa bahay...

Mag-isa na lang ako sa kwarto.. Hindi kami close ng Dad ko kaya gumawa ko ng paraan para makalayo sa kanya.. Tumira ako sa kumbento.. 6 months din ako nandun tapos, bumalik din sa amin.

Kapag umaga, sya na ang nagluluto ng breakfast.. Kalabog sa pinto ang lagi niyang panggising sa akin.. Wala nang gatas sa umaga.. Pero nagsasangag si Papa. Hindi pumapalya ang araw nun ng walang breakfast. Kelangan bago pumasok, nakakain na ng breakfast. Tapos, maya-maya aalis na si Papa..Madalas nakakalimutan ko yung ID ko kasi hindi na ko napapaalalahanan. Ang ginagawa ko, nilalagay ko na lang palagi sa bag. Si kuya na lang ang madalas ka kwentuhan ko sa bahay.. Minsan na lang pala kasi lagi syang wala at nagbabasketball.  Hindi ko makausap si Papa.Kasi hindi pa rin kami naging close.

Masarap pa rin ang luto. Pero kakaiba pa rin ang luto ni Mama.
Konting alalay na lang natatanggap ko.. Parang unti-unti akong bumabagsak..
Kasama ko sila sa bahay pero parang mag-isa lang ako. May kanya-kanya kaming mundo.
Hindi nagsasalita si Papa kapag may kapalpakan akong nagagawa. AUTOMATIC bawas ang allowance ko.
Wala akong kakulitan kundi yung mga nagiging tuta namin na hindi rin nagtatagal at namamatay.
Medyo hindi na ganun kalinis ang bahay. Nagtatagal ang kalat pero maya-maya nililinis na rin.
Kahit papano, maganda ang allowance ko.

Nung umalis na si Papa.. Si Kuya na lang ang madalas kong kasama sa bahay..

Ang gising ko, hindi na normal.. Uuwi ako minsan pagkagaling ko sa gym o kaya naman kapag hindi ako nakakapunta sa gym laging may groupwork kaya malad gabi na ko nakakauwi. Hindi na ko nakakpagdinner kasi pagod na pagod ako so derecho tulog na ko. Gigising ako ng madaling araw para magluto ng breakfast namin ni kuya.

Ganun lang ng ganun..

Madalas prito lang ang luto. Madalas walang luto kasi tinatamad na. O kaya naman, sa labas na kumakain.
Kahit papano, nakaalalay pa rin kuya ko, pero most of the time sarili ko lang inaasahan ko..
may kanya-kanya kaming routine. Parehong busy.
WAla lang kahit magkamali.
Sa internet lang ako nakababad.. kakulitan ko na si mama pero sa chat na lang.
Makalat sa bahay... Maglilinis lang kapag may bisita.
Malaki-laki ang natatanggap kong allowance. Nakakpag-ipon ako, pero mahirap pa rin mag budget.

Wala na si Kuya. Dahil sa studies nya, hindi na sya dito nakatira. Minsanan na lang ang uwi niya..Mag-isa na lang ako...

Gigising ako 45 mins before ng class ko. Hindi na ko nakakapagbreakfast madalas. Kakain na lang ako sa canteen tapos yun na. Uuwi ako mag-gygym o aattend ng meeting. Pagdating sa bahay, kung anong ulam kahapon na naka freeze sa ref iinitin ko na lang. O kaya minsan, nakakalimutan kong kumain(pwede pala yun).

Madalas wala nang luto.
Mag-isa na lang talaga ko.
Ako lang ang mahihirapan kapag nagkamali ako...
Ganun pa rin kulitan kami ni mama sa internet.
Hindi na masyadong nalilinis ang bahay. Lingguhan na lang.
Mas malaki-laki ang allowance ko.
Mas malungkot ako..
Kadalasan nagkakasakit ako, hindi nila alam..

Gusto ko nang makagraduate.. At pagkagraduate ko, bubuuin ko ulit ang pamilya ko

Kung mababalik ko lang yung dati.. Sana bawat gatas na tinitimpla para sakin ni Mama, iniinom ko kahit sawang sawa na ko.. sana Nakangiti akong sasalubong sa kanya pagkauwi nya at kwento nya naman ang pakikinggan ko.. Sana nagrequest pa ko ng maraming family outings twing linggo.
Hindi ko namamalayan, ang bilis pala ng oras. Kung kamakailan lang, nagclebrate ako ng 12th birthday ko, malapit na pala kong magcelebrate ng 20th birthday ko at pagdating nun,hindi na ko teenpager (unless ipilit ko yung twenteenth ).

Nakakaiyak alalahanin yung dati. Parang kelan lang, nandyan pa sila, halos pagsawaan mong kasama. Pero ngayon na magkakalayo na kayo, gusto mo namang ibalik yung dati dahil miss mo na sila.

Hindi ko alam pano tatapusin ang entry na to..
panoorin nyo na lang ang video na to, baka maiyak din kayo.


Christian the lion

Alam kong bawa't magulang, naghahangad na makatapos ang kanilang mga anak sa pag-aaral. Kaya nga dito sa Pilipinas makikita natin na hindi lang ang mga padre de pamilya ang nagtatrabaho kundi pati na rin ang mga ilaw ng tahanan. Sa kagustuhan pa ng iba na makasigurado na mabigyan ng magandang bukas ang anak, sinasakripisyo nila ang kaligayahan nila na makasama ang mga anak nila at hayun sila, nasa ibang bansa.kumakayod nang sa gayon kahit pa ang mga luho ng anak nila, sunod! Masakit lang naman isipin na kung bakit ang ibang mga kabataan ay hindi napapansin or binabalewala lang ang hirap ng kanilang mga magulang.


Kayong mga halos-kasing edad ko lang na pa-easy-easy lang buhay nyo, aba naman! gumising-gising kayo! Ang kakapal ng mukha nyong magpasarap lang dyan habang ang mga magulang nyo naghihirap para lang matustusan ang pag-aaral ninyo! Tapos sa birthday ninyo ang lakas pa ng loob ninyong mag-demand ng kung ano-ano gayong kayo hindi ninyo pinapakitang pinaghihirapan ninyo ang pag-aaral ninyo! Matanong ko nga, ilang taon ka na ba sa college? Baka naman apat na taon lang yang kurso mo eh umaot ka na ng lima o higit pa?  O kaya naman hanggang ngayon ang status mo pa rin ay first year kasi nga pa-shift-shift ka ng course? O  kaya naman ang akala ng mga magulang mo ay pinapang-enrol mo ang tuition fee na binibigay nila sa'yo yoon pala ay kung saan saan mo lang dinadala.. Tapos ano pa? Member ka pa kamo ng fraternity? Putangina GT ka kamo?? GT your face! Wag mong ipagmalaki yan at baka yan pa ang magdala sayo sa kapahamakan (FYI hindi ko nilalahat ang mga fraternities.. meron kasing ibang puro porma't yabang lang ang alam).

Utang na loob, wag mong idadahilan ang problema ng pamilya mo kesyo hiwalay ang parents mo o kaya naman masyado silang busy para sayo at kung ano-ano pang kababawan mo! Ang kapal naman ng mukha mong ikaw ang magalit sa kanila dahil kamo ay hindi ka nila nagabayan ng maayos! PATHETIC! Gumising ka! Hawak mo ang sarili mong buhay! IKAW ang may desisyon at ang dapat sisihin kung gaano ka miserable ang buhay mo ngayon. Alam kong kahit ako may pagkukulang din bilang isang anak. Hindi ako perpekto pero alam ko kung gaanong naghihirap ang mga magulang ko sa ibang bansa. Kahiya-hiya sa kanila kung magloloko lang ako. Oo alam ko nadapa nga ako, pero hindi naging rason yon para magloko ako at pahirapan ang mga magulang ko...

Gumising ka..Habang hindi pa huli ang lahat. Kahit mukhang mahirap, hindi imposible yan. Alam kong may isang parte ng utak mo ang nakokonsyensya at gustong bumangon. Gawin mong inspirasyon ang mga magulang mo at abutin mo ang pangarap mo at pangarap nila para sa'yo. Piliin mo ang mga barkada mo..Dun sa sumama sa mga taong naghahangad na mapabuti ang kanilang buhay HUWAG yung mag nagtatapang-tapangan at ang hinahangad lang ay katakutan sila ng nakararami!


GUMISING KA! Maawa ka sa mga magulang mo! At kung tinamaan ka sa entry kong to, para sa'yo nga ito!